Umut Yalım
Ve Evlad-ı Fatihan Havan Hasan

"Bir Türk zabiti ağlar mı hiç?"

Bu sözden sonra Hasan irkildi ve Komutan olduğunu anladı. Sarıldılar. Hasan esas duruşa geçip  şöyle dedi:

"Teğmen Hasan emir ve görüşlerinize hazırdır, Komutan'im!"

"Teğmen değil,  Havan Hasan,,."

Yeniden sarıldılar birbirlerine. Çevrelerine bakındılar. Hasan'ın aklına birden Suzan geldi. Sonra da mektup. Açıp okumaya başladı. Ağlamak istedi ancak ağlayamadı çünkü ağlamak hakkını kullanmıştı  çoktan.

"Neden ağlamak istedi ki?"

Çünkü Suzan veremden ölmüştü. Bu konuda başka şeyler demek istemem, Sağdıç. Suzan kurtulamamış ancak vatan kurtulmuştu. Hem içresindeki o ateş-i suzan ile Suzan hep yanındaydı Hasan'ın. Değil mi,   Sağdıç?

Neyse, sözü kısa ve özü uzun tutalım. Zaten epeycene konuştuk. Seni, umut ve muhabbetle gözlerinden öperim, kolay ve rastgele Sağdıç... Haydi hayırlısı. . .

188 sayfa, 10 YTL