Gökçe Fırat
Vatan mücadelesine
dört elle sarılmak...
"Türk Ordusu'nun Tasfiyesi" konulu seri konferansımızın Adana durağındayız.
Sağanak yağışa rağmen salon hıncahınç dolu; salona girişimizle birlikte alkış ve sloganlar patlıyor.
Konferans bitince etrafımızı insanlar sarıyor.
Bunlar Adana'nın yiğit insanları.
Ağlayarak yanımıza gelen bir vatandaşı zor teskin ediyorum, ağlıyor ve "biz bu hallere düşecek millet miydik" diyor.
Ağlama diyorum, biz Türk'üz, bu günleri de atlatacağız.
Yaşlı bir dede yanaşıyor, o da ağlamaklı ama bunlar sevinç gözyaşı, "nihayet aradığımız kurtarıcıyı bulduk" diyor.
Genç bir grup, Adana'nın delikanlıları, hemen koşuyorlar yanıma, kucaklaşıyor ve sarılıyoruz.
Ama hepsiyle sarılamıyoruz.
Çünkü birinin kolları yok.
Giydiği montun kolları dışarıdan baktığında bu büyük eksikliği gizlese de dokunduğunuzda gerçekle yüzyüze geliyor, donakalıyorsunuz.
Adı Murat'mış.
İmamoğlu ilçesinin liderlerindenmiş.
Parti'de rozet takma törenine katılıyor, yine aynı zorluk.
Tam karşımda yemek masasındayız, ben önümdeki yemeğe değil Murat'a bakıyorum.
Arkadaşları yardım ediyor, yemeğini öyle yiyor.
Boğazımızda bir şeyler düğümleniyor.
Sonra ayaküstü konuşuyoruz.
Gazetemizin bazı sayıları eline geçmiş ve inanamamış.
Bunlar, bu yazılanlar gerçek olabilir mi demiş.
Böyle insanlar var mı, nasıl olabilir diye şaşakalmış ve araştırmaya başlamış.
Gerçek olduğunu gördüğünde bu mücadeleye katılmak istemiş ve gelmiş.
İşte Murat burada, kolları yok mücadeleye dört elle sarılacak.
Ama yüreği var ve o da onu koymuş.
Ve yüreğin her şeyin üstünde olduğunu ispat ediyor.
Gözleri ışıl ışıl, dokunamadığımız elleri yerine gözlerimizle anlaşıyoruz.
Murat'ın gözlerine baktığınızda, tek bir duygu kaplıyor yüreğinizi, tüm imkanlarımıza rağmen, vaktimize, sağlımıza rağmen, mücadeleye neyimizi katabiliyoruz...
Ya da ne kadar az şeyimizi...
Gerçekten bu vatan için neyimizi feda etmişiz ki...
Fedakarlığın sınırı ne ki...
Ya da fedakarlığın sınır var mı ki...
Koca koca gövdelerin bu vatan mücadelesine titrek, korkak uzak duruşu karşısında, tüm gövdesini sunup yüreğini çok görenlerin karşısında, tüm vaktini verip aklı hâlâ düzende kalan kafalar karşısında Murat olmayan elleri ve kolları ile adeta bir tokat atıyor suratımıza.
Evet, vatan için verileceklerin sınırı olmadığı için, hiçbir yokluk mücadeleden uzak durmak için bir bahane değil.
Çünkü vatan ve dava, varlıklar içinde değil yokluklar içinde yaratılan bir kutsiyet...
Kendimize rehber edindiğimiz söz Mustafa Kemal'in: "Para yoksa bulunur, ordu yoksa kurulur."
İyi de Murat ne yapacak?
Ya olmayan kolunuzsa, elinizse?
Murat zaten yapıyor, olmayan kolları yerine yüreğiyle sarılıyor mücadeleye.
Allah insanı yüreksiz yapmasın.
Çünkü vatan ve dava insanın imkanlarında değil yüreğindedir.
 |
Y A Z I H A K K I N D A K İ G Ö R Ü Ş L E R...
|
 |
|||||||
|
|||||||||
 |
 |
|
|||||||
|
|||||||||
|
Y A Z I H A K K I N D A K İ G Ö R Ü Ş L E R İ N İ Z İ B İ Z E Y A Z I N |
|
|||||||
|
|
|
|||||||
|
|
||||||||
|
|
|
|||||||