İlyas Salman
İlhan-Turhan
Selçuk
Dün acı bir haberle sarsıldım. Kaba sabalığıma bakmayın. Belki ülkenin en çıtkırıldım yüreğini ben taşıyorum. Kemalist-sosyalist çizginin en inatçı kalemi İlhan Selçuk’un bedenini kainata armağan etmişiz. Çok alışılmış bir lakırdı da olsa yaptıklarıyla, yazdıklarıyla, onurlu duruşuyla dünyamızın bir yerlerinde mutlaka olacak ve yaşayacak diyeceğim.
Bugün İlhan Abi için Lütfü Kırdar Kongre Salonu’nda bir anma töreni düzenlemişlerdi. İçimde tarif edemediğim bir sızı ile gittim oraya.
Buna uğurlama demeyeceğim. Kimliğine kişiliğine yakışır bir ağırlamaydı.
İlhan Abi’nin onurlu ağırlığını beyninin içinde hisseden binlerce insandan, on binlerce alkış, milyonlarca damla gözyaşı gördüm.
Bu alkışların ona yapılan saldırıların, yattığı hücrelerin, gördüğü işkencelerin, yaşadığı özgürlük engellerinin ve uğruna akan gözyaşlarının bir kıymeti harbiyesi olsun istiyorsak, İlhan Abi’nin ilke haline getirdiği yaşam biçimi kabul edip ortaya koyduğu Kemalist-sosyalist anlayışının daha fazla beyin tarafından algılanması gerektiğine inanıyorum. Ülkemizde ve dünyada bu yaşam biçiminin ilke edinilmesinin zorunlu olduğunu it gibi bildikleri halde çok uluslu kasalarının ağırlığının hafiflememesi için kalemini çokuluslu şirketlere kiralayanlar, inatçı bir düşmanlarından kurtuldukları için sevinedursunlar, İlhan Abi gibilerden ilham almış, benim gibi dobra dobra yarı yaşlı delikanlılar varken bu satılmışlar son nefeslerine kadar diken üstünde oturacaklar, bunu bilsinler.
Lütfü Kırdar’daki törenden sonra Cumhuriyet gazetesinde de bir tören yapıldı. Yağmurun azizliğine denk gelmesine karşın onun düşüncelerini yüreğinde taşıyan aydınlanmacıların yalnızca giysileri ıslandı. Ruhları sımsıcaktı.
İlhan Selçuk da abisi Turhan Selçuk gibi Hacıbektaş’a yani ‘Ene’l Hak’ diyenlerin yanına gömülmesini vasiyet etmiş. Elbette öyle olmalıydı. Yaşamını eğitişimsel özdekçilik (diyalektik materyalizm) bağımsızlıkçı Kemalist dünya görüşüne adamış birinin güzel vücudunu yaşamını dünyaya bir çivi çakmadan geçirmiş huri gılman rüyaları içinde ahrete adamış bir yığın cesedin yanında olması onların onuruna yakışmazdı.
Evet, inatla ‘Ene’l Hak’. Çünkü gözümüzün görmecindeki bütün harikaları biz yaptık. Ateşi biz icat ettik. Yüreğimizdeki ışıltılı nar dahil evreni aydınlatan ne kadar ışık varsa hepsi sönse yine yakıp aydınlatacak bir şey buluruz. Ama bizim çıkaracağımız yangın madımak yangınına benzemez. Aydınlatır ve ısıtır, öldürmez.
‘Ene’l Hak’ın özünü kavrayabilmek için öyle fırınlar dolusu lavaş, somun ya da Vakfıkebir ekmeği tıkınmaya gerek yok. Mide fesadından geberip gitmekte yarar görmüyorum. İnsanlığın ilkel tarihinden yani neredeyse ateşin icadından bu yana insan denen kutsal varlığın bulup insanlığın emrine sunduğu nimetlere yarı açık gözle bile bakmak yeter. Şöyle gözlerimizi biraz aralayarak baktığınızda göreceksiniz ki sokaklarımızdaki direklerde ışıldayan, evlerimizin duvarında tavanında balkıyan ampulü, evlerimizin tozunu olan elektrik süpürgesini, maviliklere süreceğiz çocuklar diye adına şiir yazdığımız motorları (o motorlar ki terkisine sevdiğimizi bindirip kollarını da belimizde hissettiğimizde bizi mutluluktan uçuracaktır).
Beni Malatya’nın Arguvan ilçesinden sırtlayıp İstanbul’un güzelim Boğaz’ıyla, Haliç’iyle, Hisar’ıyla, köprüleri, Adalar’ıyla buluşturan otobüsü düşünün.
Üstünüzdeki urbayı düşünün. Bizi karın, ayazın soğuğundan ağustos güneşinin yakıcı sıcağından koruyan, hele bir de günümüz hastalıklı mantığıyla marka olursa giydiğimizde etrafa tozlu beyler gibi hava attığımız urbayı düşünün.
Bulabiliyorsanız ya da tarihten emanet alabilirseniz bir ilkel insan getirin. Zebur’dan, Tevrat’tan önce yaşamış olsun. Onu getirip koyun modern bir kentin ortasına. Bir baksın etrafa, bir baksın. Siz de ona bakın. O ne düşünür, siz ne düşünürsünüz insanoğlunun ürettikleri hakkında?
O ilkel insanın nesli saçına ak düşmeden ölüyordu. Ömür o kadardı, bilim yoktu. Grip nedir, kanser nedir, boğmaca, kızamık, veba nedir bilmiyordu. Öylesine anlamadan geliyor, yine anlamsız kuru bakışlarla can teslim ediyordu.
Peki ya şimdi? Anam 90 yaşında. Ara sıra of puf içinde “Oğul” diyor. “Allah beni yataklara düşürmeden iyi kullarına nasip ettiği ağrısız sızısız ölümlerden biri ile alıp götürse de ele ayağa düşmeden gitsem.”
Ama aradan beş dakika geçmiyor vücudunun bir yerinde hafif bir acı duyunca “Ellez beni doktora götür” diyor.
Uçağı düşünün. Kuştan başka bir canlının uçamayacağına inanan insan kendi yaptığı bir aletle havalanıyor ve kuşların çıkamayacağı yüksekliklere tırmanıyor. Eskiden yıllar süren yolculuklarla ulaştığı yerlere birkaç saatte ulaşıyor.
Radyoyu düşünün bir kez. Çocukluğumuzda bizim köyde bir tek Çerçi Sato’nun Vega marka bir radyosu vardı. İçinde adam var sanırdık. Radyo oldukça büyüktü, cüce biri konuşuyor derdik. Ama bazen birkaç kişi birden konuşurdu. O kadar cüceyi nasıl sığdırırlar aklımız almazdı. Tellerden, pillerden, havadaki ses dalgalarından haberimiz yoktu.
Ya televizyona ne demeli? Bir düğmeye basıyorsun, dünya, ay, yıldız, başka diyarlardaki insanlar, hayvanlar gözümüzün önünde.
Bütün bunları gördükten sonra Turhan-İlhan Selçuk gibi aydınlık biraderlerin ‘Ene’l Hak’ diyenlerin diyarı Hacıbektaş’ta buluşmalarına şaşabilir misiniz?
Yukarıda saydığım ama binlercesini sayamadığım buluşları ömrünü dua ile geçiren hiçbir insan yapmadı.
Elbette insanın bir anancı olacak. Ama inandığı şeyden televizyon, radyo, uçak beklemeyecek. Sadece inanacak ve ara sıra dua edip içini temizleyecek.
Yaşasın bütün samimi inananlar.
 |
Y A Z I H A K K I N D A K İ G Ö R Ü Ş L E R...
|
 |
|||||||
|
|||||||||
 |
 |
|
|||||||
|
|||||||||
|
Y A Z I H A K K I N D A K İ G Ö R Ü Ş L E R İ N İ Z İ B İ Z E Y A Z I N |
|
|||||||
|
|
|
|||||||
|
|
||||||||
|
|
|
|||||||