Umut Yalım
... Ve ömrümüzün
en güzel günleri (19)
Merhaba Sağdıç, nasılsın? Son 10 dakikadır konuştuklarımızı tam anımsayamıyorum. 18. konuşmamızı yaptık mı biz? Yoksa, başkaları mı yaptı bizim yerimize? Bilemiyorum. Yapmışsak bile, neden biz yapmışız gibi hissetmiyorum. Biliyor musun bunu, Sağdıç? Velhâsıl, konuşmamız gerek…
Şimdi ne desem, ben mi diyorum, bilmiyorum. Suphi Bey nerede? O’na mı sorsak bu durumu yoksa? Yine ardışık bir biçimde sorularıma geçtim. Hep soru imi, soru imi yaşamım. İnsan, bu denli soru sorar mı yaşadıkları hakkında? Bu’nda bir gâriplik yok mu yahu? Yaşadığımdan emin olamamak durumumu yoksa bu? Yine sorular soruyorum bak. Sorular soruyorum; değil mi, Sağdıç?
“Yanıtlamadan önce sana kötü bir hâberim var.”
“Nedir?”
“Birâzdan elektiriklerle birlikte internet gidecek ve biz konuşmamızı sürdüremeyeceğiz.”
“Ne ilgisi var şimdi internetle minternetle konuşmamızın?”
“Biz muhabbete başlamadan önce konuşmalarımız yükleniyor, sonra da, biz konuşmalarımıza başlıyoruz. İnternet gidince bu indirme işlemi gerçekleşemiyor. Bundandır ki, birâzdan konuşmalarımıza ara vermek zorunda kalacağız internet geri gelene kadar.”
“Ne zaman olabilir bu?”
“Bilmiyorum. Her ân.”
“O zaman, Depremeli Ân Titremesi ya da Ân Kılonlaması yapalım. İşe yarar mı? Daha önce işe yaramıştı sansürlemeye karşı.”
“Bu, çok fârklı bir şey. Sansürleme değil ki bu. İnternet gidiyor. Çevrimdışı oluyoruz.”
“Ancak illâ ki bir şey yapılabilir. Suphi Bey, kesin bilir. Nerede kaldı bu adam da? Sağdıç, en son ne zama…………………….Ha geldi sanırım elektir……
 |
Y A Z I H A K K I N D A K İ G Ö R Ü Ş L E R...
|
 |
|||||||
|
|||||||||
 |
 |
|
|||||||
|
|||||||||
|
Y A Z I H A K K I N D A K İ G Ö R Ü Ş L E R İ N İ Z İ B İ Z E Y A Z I N |
|
|||||||
|
|
|
|||||||
|
|
||||||||
|
|
|
|||||||
