Kaya Ataberk
Gazeteci katili Ağca’yı
kahraman yapan gazeteciler!

Ağca’nın tahliyesinden manzaralar

Davullar zurnalar çalınıyor. Bir grup karşılamacı da sloganlar atarak, sevinç gösterisinde bulunuyor. Bir tarafta da anlı şanlı Türk basın mensupları birbirlerini itip kakarak görüntü almaya, insanların haber alma özgürlüklerini sağlama kutsal görevlerini (!) yerine getirmeye çalışıyorlar.

Hayır, burası Habur sınır kapısı değil. Yani Kandil dağındaki terör kampından taze taze inmiş katiller, alçaklar karşılanmıyor burada. Burası Ankara, Türkiye’nin başkenti... Sincan F Tipi Cezaevi’nin önü... Faşist katil, uluslararası üne sahip terörist Mehmet Ali Ağca tahliye ediliyor. Mekan ve kişiler değişse de manzara az çok aynı. Demek ki terörist ve katil karşılamanın da bir raconu var. Ve karşılananlar da karşılayanlar da bu raconun dışına asla ve kat’a çıkmıyorlar.  

Mehmet Ali Ağca’yı bir korumalar ordusu izliyor. Onları da bir gazeteci ordusu izliyor.

Koruma ordusu, etrafı kesiyor, basını itip kakıyor. Onlar da Başbakan’ın korumaları gibi kendilerinden emin ve her an fedakarca bir harekette bulunmaya, gerekirse canlarını ortaya koymaya hazırlar... Gazeteciler de kendilerine verilen başka türlü bir fedakarlık rolünü oynamaktan kaçınmıyorlar. Onlara da itilmek, izdihamda birbirini ezmek ama ne olursa olsun Ağca haberi yapmak düşüyor. Gazeteciler o kadar bilinçliler ki meslekleri konusunda, çektikleri bunca cefaya karşın “gık” demeden koruma ordusunun direktiflerine uyuyorlar. Önce GATA’ya gidiliyor. Ağca’nın askerlik sorunu çözülüyor. Ardından lüks otomobiller, en az kendileri kadar lüks bir otele doğru yola çıkıyor. Gazeteciler de onların arkasından...

Otelin giriş kapısında Ağca önce gazetecilere birer dosya dağıtıyor. Kendinden emin, mağrur ve yaptığı tüm o “kahramanca işlerin” ağırlığıyla hareket ediyor!

Sanki içerden çıkan Ağca, Abdi İpekçi cinayetini işlemekten ve iki ayrı gasp suçundan hapiste yatıp çıkmamış da bir vatan kurtarıcısıymış, düşman elindeki esaretten kurtulmuş gibi davranıyor. Ağca için; “zaten o kendini Mesih zanneden bir meczup” diyebilirsiniz. Fakat işin kötü yanı gazeteciler de ona “kahraman” ya da “Mesih” muamelesi yapıyorlar...

Ağca konuşmaya başlıyor ama İngilizce... Bizim basını çok da umursamamış olmalı ki Türkçeyi tercih etmiyor. Ne de olsa adam büyük kahraman, tabii ki büyük oynayacak. Uluslararası ününe, “iyi şöhretine” yakışır davranacak. Türk basını da bu durumu anlayışla karşılayacak.

Normalde söyleyeni hapishaneden çıktığı anda tımarhaneyi boylatacak sözleri Ağca ardı ardına sıralıyor. Söylediklerinde yeni bir şey de yok. Yıllardır tekrarladığı birkaç deli saçması...

Bu sefer İngilizce olarak zırvalamaya devam ederken, görüntü alamayan foto muhabirlerinden biri sesleniyor: “Abi, n’olur bak...”

Vah Türk basını vah...

Milliyet gazetesi iki gün boyunca, “Ağca ne yedi ne içti, otele ne kadar para verdi, kendisini hapisten kaçıran arkadaşlarıyla nasıl sohbet etti” haberleri yaparken kendi okurlarından iyi bir tokat yedi. Milliyet okurları bu katilin haberlerinin yapılmasını, bir nevi “katil paparazzisi”nin uygulanmasını protesto edene kadar Milliyet’in aklı başına gelmedi. Ne güzel değil mi? Adam gelsin senin Genel Yayın Yönetmenini öldürsün sen de onun peşinde koş. Bir katili kahraman yap. Devam et Milliyet, ne de olsa profesyonel gazetecilik...

Ağca: Türkiye’yi kana bulayan faşist katillerden biri

Peki, Mehmet Ali Ağca kimdi?

Gerçekte bu sorunun cevabı hiç de zor değildi. Herkes de cevabı az çok biliyordu. Ama birçok kesimin işine gelmediği için yine de bazı şeyleri hatırlatmak gerekiyordu.

Ağca 1958 yılında doğmuştu. 1976 yılında da İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’ne kaydolmuştu. Aslında yetim maaşıyla geçinen son derece yoksul bir ailenin çocuğuydu. Fakat birkaç yıl içinde adına açılan banka hesaplarında astronomik rakamlar dönen bir isim olacaktı. İyi ama bu garip değişim nasıl olmuştu?

Üniversite yılları başlayınca Ağca, kendisini ülkücülerin yanında buldu. Özellikle o dönemde ülkücülerin önde gelenlerinden sayılan Oral Çelik’le olan arkadaşlığı Ağca’yı, Abdullah Çatlı’nın ekibine dahil etti. Abdullah Çatlı, “reis” lakabıyla anılıyordu ve Ülkü Ocakları’nın genel başkan yardımcısıydı. Genel Başkan ise Muhsin Yazıcıoğlu’ndan başkası değildi...

Yıllar sonra Uğur Mumcu’nun “Papa-Mafya-Ağca” kitabında ayrıntılı olarak ele alacağı faşist şebekenin bir kanadı Ağca’dan buralara kadar ulaşırken, bir ucu da mafya, kaçakçılık ve uyuşturucu çevrelerine uzanıyordu.

Ve işte bu şebeke özellikle 1978 yılı itibariyle Türkiye’yi kana bulayacak olan faşist katliamların tümünün arkasındaki yapıydı. Üst üste devrimciler, öğrenciler saldırıya uğruyordu. Maraş katliamını, Bahçelievler’de yedi solcu öğrencinin öldürülmesi izliyordu. Bu olayların hepsinin ardından içinde Çatlı, Çelik, Yazıcıoğlu ve Ağca’nın da bulunduğu faşist ekip çıkacaktı.

Türkiye 12 Eylül’e doğru sürüklenirken, öldürülen insan sayısı her geçen gün artarken, katillerin hedef yelpazesi de genişliyordu. Önceleri devrimcilerle ve sosyalistlerle sınırlı kalan cinayetler silsilesi artık daha ılımlı ve uzlaşmacı isimlere de ulaşmıştı. Hukukçular, bürokratlar, gazeteciler de “faşist temizlik”ten paylarına düşeni alıyordu. 

12 Eylül’e giden yolun kilometre taşlarından birini oluşturan Abdi İpekçi cinayeti 1 Şubat 1979’da Mehmet Ali Ağca, Oral Çelik ve kimliği halen saptanamamış olan yardımcıları tarafından işlendi. Tetiği Ağca çekmişti. Olayın üstünden çok zaman geçmeden Ağca yakalandı ve suçunu kabul etti. Olay yerinde yapılan tatbikatlarda cinayeti nasıl işlediğini insanların kanını donduran bir soğukkanlılıkla anlatıyordu.

Ardından kısa bir süre hapiste kaldı. Ve yine bilinmeyen yardımcıları aracılığıyla cezaevinden kaçırılıp yurtdışına götürüldü. Buraya kadar olanlar Türkiye içindeki faaliyetleri...

Ardından geçen süreç ve bugüne kadar yaşananlar da onun uluslararası kariyerini oluşturuyor. Papa suikastı, yakalanma, İtalya’da hapis ve Türkiye’ye iade...

Ağca’nın yaşamı ve eylemleriyle ilgili bilinen ve bilinmeyen birçok şey var. Fakat ne olursa olsun onun Türkiye’yi kana bulayan faşist katillerden biri olduğu gerçeği değişmiyor. Özellikle de Abdi İpekçi cinayetinde suçu sabit olan ve ceza almış bir katil olduğu gerçeği...

Abdi İpekçi 1 Şubat 1979’da arabasının içinde vurulup katledilmişti.

Gazeteci katiline
‘gazeteciler’den kahraman muamelesi

Ağca olayı başlı başına kötü bir olay, Türkiye’nin başına bela olmuş bir olay. Ama bu olayda özellikle bu son tahliye olayıyla beraber en kötü tavrı alanlar gazeteciler oldu. Ağca’nın siyasi kimliğini, uluslararası koruyucularını, arkasındaki adamları vs. bir yana bırakalım. Bu adam her şeyin ötesinde bir katil... Bir gazetecinin katili ama aynı zamanda İpekçi’nin genel yayın yönetmeni olduğu Milliyet gazetesi de dahil olmak üzere tüm gazetelerin de manşeti, baş köşesi, “onur konuğu”...

Öyle ki tüm gazeteciler onun görüntüsünü almak için yalvardılar. Bizim basının yalakalığı bilinir. Özellikle Batılılar karşısında bu hastalık nükseder. Ama el insaf! Bu sefer Obama’ya bile yapmadıkları yalakalığı bir katile yaptılar.

İtalya’da cezaevindeyken onunla görüşen gazeteciler bugün de onun bir işaretini bekler durumdalar. Ağca bir kabul etse kendileriyle görüşmeyi ya da televizyonda program yapmayı, Apo röportajlarındaki saygılı tavırlarını ondan da esirgemeyecekleri kesin...

Ağca parlatılıyor, Ağca yüceltiliyor. Hatta Mehmet Altan çıkıp Ağca’yı aklamaya bile kalkıyor. Altan’a bakılırsa Ağca, İpekçi cinayetinin faili değilmiş. Cinayetin olacağını biliyormuş ve izlemeye gitmiş.

Oysaki cinayeti ne Ağca reddetmişti, ne de Oral Çelik. Ama Türkiye’de gerçekler değil komplo teorileri daha inandırıcıdır. Abi-kardeş Altan’lar siz de üretmeye devam edin. Nasıl olsa yiyecek olanlar var.

Ama herkes de o kadar onursuz değil ki... Milliyet gazetesi iki gün boyunca, “Ağca ne yedi ne içti, otele ne kadar para verdi, kendisini hapisten kaçıran arkadaşlarıyla nasıl sohbet etti” haberleri yaparken kendi okurlarından iyi bir tokat yedi. Milliyet okurları bu katilin haberlerinin yapılmasını, bir nevi “katil paparazzisi”nin uygulanmasını protesto edene kadar Milliyet’in aklı başına gelmedi. Ne güzel değil mi? Adam gelsin senin Genel Yayın Yönetmenini öldürsün sen de onun peşinde koş. Bir katili kahraman yap.

Devam et Milliyet, ne de olsa profesyonel gazetecilik...

Ağca ekibi, gazeteciler ve bir köpek

Ağca’nın Ankara macerası nasıl mı sona erdi? Önce otelde Ağca’nın abisi Adnan Ağca, basın mensuplarını fırçaladı: “Sizin kapasiteniz kaldırmıyor.”Bizimkiler daha çok çalışmalıydılar Ağca’ya yetişmek için ve çalıştılar da...

Ağca’nın korumaları bu süreç boyunca Ankara’da terör estirdiler. Gazeteciler onların peşinde koştu, onlar da zaman geçtikçe kim olduklarının daha çok belli ettiler. Ağca’ya neredeyse “majesteleri” diye hitap etmeye niyetlenen basın karşısında gururlandıkça gururlandılar. Her geçen an kendilerini daha da yetkili gördüler. Rahatladıkça rahatladılar...

Artık bildikleri yöntemlerle davranacaklardı.

En son Ankara’nın çıkışında Ağca bilmem kaçıncı kez bir lüks arabadan başka bir lüks arabaya aktarılırken olanlar oldu. Artık Ağca hazretleri çok rahatsız olmuştu. Şu gazetecilerin haddini bildirmenin zamanı gelmişti. Ağca’ya görüntü almak ve soru sormak amacıyla hücum eden gazeteciler, Ağca’nın tosuncuklarının hücumuna uğrayıverdiler.

Korumalardan biri gazetecilere tabancasını gösterip, küfürler ederken bir taraftan da “Sıkacağım size, vurup yatıracağım sizi!” diyordu. Yapar mı yaparlardı. Daha önceden de yapmamışlar mıydı sanki? Diğer taraftan öbür korumalar da ellerini bellerine atmaya başlamışlardı bile. Ortam bizim acar gazeteciler için tehlikeli olmaya başlamıştı. Bu sırada Ağca arabalardan birinden indi, diğerine bindi ve uzaklaşmaya başladı. Gazeteciler takip edemesin diye bir diğer araba da yolu kesiyordu. Ankara otoyol gişelerinde mafya dizisi manzaraları yaşanıyordu.

Tam da bu sırada, bakın Allah’ın işine, Ankara’nın ayazında donmak üzere olan gariban bir köpek, Ağca’nın inerken açık unuttuğu kapıdan içeriye atladı ve Ağca’nın yerine kuruluverdi. Az sonra korumalar onun varlığını fark ettiler ve dışarı atıp gaza bastılar. Muhtemelen gariban da küfürlerden nasibini almıştı. Lüks ve sıcak arabadaki saadeti kısa sürmüştü. Ama gene de indirildiği arabayı takip etmeye bir süre daha soluk soluğa devam etti.

Basın mensuplarımız ise biraz daha şanslılardı. O kadar lüks olmasa da onlar da arabalarına atladılar ve Ağca paparazzisine devam ettiler...

	Y A Z I    H A K K I N D A K İ    G Ö R Ü Ş L E R...
	Lüks arabalarda seyahat ediyor 5 yıldızlı otellerde kalıyor ee zamanında uçuk miktarlarda yatan paralarını şimdi yiyor diyeceğimde onuda diyemiyorum onun gibi faşist,katil kaliteli soysuzlar onun ayağını yere bastırmıyo o köpek ondan daha çok hak ediyordu belkide orada oturmayı ama yazık olur kirlenir hayvan... Erman beyin dediği gibi; "Okuyan ve araştıran bir toplum olmadıkça böyle insanlar hep kahraman olarak kalırlar cahil beyinlerde. Yazıkk." Murat, Bursa 1 Şubat 2010 Faşist ve katil olduğu kanıtlanmış birisinin bu denli lüks yaşamı nasıl finanse ettiği veya ettirdiği,bağlantıları,iç ve dış desteklerinin araştırılması gerekiyor.Bu yüreklilik Türk Gazetecilerinde hiç mi kalmadı yoksa engeller mi çok büyük? Mustafa Kara, Tekirdağ 31 Ocak 2010 hepsi planlanmış ve altında ki sebepler apaçık ortada değil mi o zaman yapılacak tek şey UYANIK OLMAK !! İlker Durgut, Zonguldak 30 Ocak 2010 Gercekten bu konuda Türk Solunu Tebrik ediyorum bu kadar acık yüreklilikle katil faşist agcayı kesin bi ifadeyle anlattıkları icin Ama Artık Türkiye Türk gencligi gözünü acmalı ülkeyi faşistler ve amerika yandaslarından korumalı. İbrahim, Hatay 29 Ocak 2010 Bizim milletimizin kaçta kaçı AĞCA'nın kim olduğunu biliyordur sizce. Günümüzde milleti yönlendiren en büyük teknolojik buluş aptal toplumların utanılırcasına bağlandığı ve ne yazık Türk toplumunun çoğununda bağlandığı televizyon istediğini meşhur , istediğini önemli , istediğinide beş para etmez biri yapıyor insaların gözünde. Okumayan , araştırmayan toplumumuz ne zaman akıllanacak , ne zaman protesto edecek böyle adamlara prim vere satılmış medya kuruluşlarını. Onur Delibaş, İzmir 29 Ocak 2010 Ağca tahliye olunca, senelerdir halkımıza katil sevgisi aşılayan medyamıza gün doğdu. Manşetler, Ağca fotoğraflarıyla ve yazılarıyla doldu taştı. Katil sevdalısı medyamızın katillere olan ilgisinin komik örneklerini de gördük. Abdi İpekçi'nin görev yaptığı malum gazete bile bu komedide başrol oynadı. Gazete, 20.01.2010 tarihinde Ağca'nın yüzünü görmek istemeyen okuyucusunun isteğini güya yerine getiriyordu. Faşist katillerin yüzüne kayıtsız kalamayan gazetenin kalemleri, okuyucularının bu istek haberini yine katilin büyük bir fotoğrafıyla manşetten veriyordu. Okuyucularının baskısı ve popülizm arasında sıkışan yazarlar, çareyi katilin gözlerine bant çekmekte buluyordu. Okuyucusunu da kendileri gibi devekuşu zekasıyla eşdeğer gören yazarlar bu şekilde Ağca'nın yüzünü sözde göstermemiş oldu. Akıllarınca, hem okuyucularının gözüne girdiler; hem de içlerindeki katil hayranlıklarını tatmin ettiler. Turgut Öz, Edirne 28 Ocak 2010 Okuyan ve araştıran bir toplum olmadıkça böyle insanlar hep kahraman olarak kalırlar cahil beyinlerde. Yazıkk. Erman, Bilecik 26 Ocak 2010
	Y A Z I    H A K K I N D A K İ    G Ö R Ü Ş L E R İ N İ Z İ    B İ Z E    Y A Z I N
	Görüşleriniz: İsim: e-posta: Telefon: Cep Tel: İl: İstanbul Ankara İzmir Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Edirne Elazığ Erzican Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İçel Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa K. Maraş Karabük Karaman Kilis Mardin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Ş.Urfa Şırnak Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak Yurtdışı İlçe:   (e-posta ve telefon bilgileriniz yayınlanmayacaktır) Ziyaretçi defterini okumak için tıklayınız...