 |
  |
| 27.07.2009/Sayı:246 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
İlyas Salman |
Çocukluğumdan bu yana en çok illet olduğum söz, “Ne olursan ol aşırısı olma” sözüdür. Sözgelimi, yüreğinizin yumuşaklığına bakarak aşırı olma diye bir söz yumurtlasalar ne diyeceksiniz? Bunu çağrıştıran şeyler çok duymuşumdur. Örneğin insan vurdumduymazlığının elinde telef olan hayvanlara karşı aşırı duyarlı olursan her kafadan bir ses çıkar. Dindarlar, “İnsan dünyada Tanrının yarattığı tek akıllı yaratıktır. Onlar da son analizde hayvandır. Her türlü tasarruf insanın elindedir.” diyebilirler. Doktorlar, “Her şeye rağmen protein almak zorundasınız. Bundan dolayı et yemek zorundasınız.” diyebilirler. Fiyatından dolayı ete yaklaşamayan işçi-memur yani yoksul kesimi avutmak adına, “Mercimek, nohut ve fasulyede de etteki kadar protein var…” diyen bok püsür profesörlerimiz var. Hayvanseverlikten dolayı vejetaryan olan insana “Bu kadar aşırıya kaçma” derler. Dinsel inancın karşısına bilimselliği rakip olarak koyarsan, materyalizmin ne olduğunu kavrayamamış kıt beyinli mahlukatlar aşırı bilimselliğin maneviyatı öldürdüğünü ileri sürerler. Tanrı’ya yürekten bağlı olanlar “Beni maneviyatım aşırı kuvvetli” derler. Evreni olduğu gibi kabul edip sevenler aşırı manevi haz fukarası muamelesi görürler. Bu ne idüğü belirsiz “aşırı” sözcüğünün en anlamsız şekilde kullanılış biçimi: “Ha o mu? Aşırı solcu, s… et!” derler. Sonuna başına “aşırı” lafı gelen değerlendirmeleri anlayabiliyorum. Sözgelimi aşırı aşk, ya da yaygın deyimle karasevda. Aşık olduğuna ulaşamadığı zaman aşkını kutsayacak çöl bulamıyorsa sonunda asfaltta ayak yakmak zorunda kalıyor. Ya da Kerem gibi kendini yakıyor. Bu aşk düşmanlarına göre hoş bir aşk derecesi değil. Sonunda 21. yüzyılda böyle bir aşk olmaz diye kestirip atıyorlar. Ama ille de illet olduğum şey, aşırı solcu nasıl olunur? Bir düşünün, aklım yetti yeteri solcu olma yolunda ilerliyorum. Bir türlü kendimi solcu olacak kadar yetkin bulamadım. Ama etrafımdaki insanların çoğu birine beni anlatmaya kalksalar, “Bizim komik İlyas var ya, aşırı solcunun teki!” diyorlar. Galiba kendimi tanıtmak konusunda eksikliklerim var. Kendimi şöyle anlatayım. Bütün insanları sevmiyorum. Bir insanı sevmek için kriterlerim var. İlk kriter: İnsan emeksiz yemek istemeyecek. Laf ola sevicisi olmayacak. Beyninin bütün loblarıyla sevecek. Bilimle gitmediğin yolun sonu karanlıktır diyecek, kabesi evren olacak. Dosta hizmet etmeyi ibadet kabul edecek. Kilisesi, havrası, camisi, cemi, cemevi gönül kafesi olacak. Sayrılık zamanı üfürükçüye, şarlatana gitmeyecek. Özü sözü bir olacak. Çalanın değil, çalışanın elini öpecek. Kötüyle kavgada kaçkın olmayacak. Hak edenleri sevdiği ölçüde kendini de sevecek. Elinden geldiğinde darda olanın carına yetişecek. Tarihi bilecek, ama kendi tarihindeki tiranları “Bu benim tiranımdır” diye sırtlamayacak! Eğer inanıyorsa inandığı Tanrı adına kötülük edenlerle (şirk koşanlar) mücadele edecek. Hak etmediği zenginlikleri “Bunu bana Tanrı verdi” diye sahiplenenlerin elinden alıp sahiplerine teslim edecek. Bilimsel buluşları şeytan işidir diye lanetleyenleri şeytanın yanına gönderecek. “Benim ırkım, benim dinim, benim mezhebim haktır; sizinkiler batıldır” demeyecek. Bütün canlıları kendisiyle birlikte evrenin ortağı kabul edecek. Kısacası “HER DEĞERİN ANASI EMEKTİR” diyecek. Eğer hem kendim hem sizin için istediklerim aşırı solculuksa, aşırısı daha güzelmiş darısı başınıza. Dost yüzü gördükçe eyvallah demek Gerçek isen gönlün aynadır hakka İbretiyem değiştirmem niyeti Bütün güzel insanlara selam, kavgaya devam!
|
